Poprzednia

ⓘ Michaił Madżarow




Michaił Madżarow
                                     

ⓘ Michaił Madżarow

Michaił Iwanow Madżarow – bułgarski polityk, prawnik i dyplomata, minister spraw wewnętrznych, minister wojny, minister spraw zagranicznych, deputowany do Zwyczajnego Zgromadzenia Narodowego 2., 3., 4., 5., 6., 7., 8., 9., 10., 11., 12., 13., 14., 15. i 18. kadencji.

                                     

1. Życiorys

Był synem kupca Iwana Michajłowa Madżarowa i Wasiliji z d. Grujewej. Uczył się w rodzinnej Kopriwszticy i w Płowdiwie, a następnie w szkole amerykańskiej Robert College w Stambule. W czasie nauki szkolnej pisał pierwsze utwory poetyckie i artykuły publicystyczne. Po powrocie do Bułgarii pracował przez dwa lata jako nauczyciel w Pazardżiku i pisał artykuły do czasopisma Marica. Pod koniec lat 70. związał się ze środowiskiem bułgarskich działaczy narodowych, stając się jednym z przywódców Partii Narodowej w Rumelii Wschodniej. W 1880 został wybrany po raz pierwszy do parlamentu Rumelii Wschodniej, wkrótce obejmując stanowisko dyrektora finansów tego obszaru autonomicznego.

Po zjednoczeniu Księstwa Bułgarii z Rumelią internowany wraz z żoną przez władze osmańskie. W 1886 wrócił do Płowdiwu, gdzie został aresztowany pod zarzutem udziału w zamachu stanu. Wyjeżdża do Odessy, a stamtąd do Stambule, skąd wrócił do Płowdiwu w 1888. Pracował wtedy w zawodzie adwokata, udzielając się także jako publicysta i tłumacz literatury rosyjskiej w tym czasie przetłumaczył na język bułgarski Wojnę i pokój Lwa Tołstoja. W latach 90. wspólnie ze swoim szwagrem Stefanem Bobczewem zakładał dwa czasopisma - Юридически преглед Przegląd Prawniczy i Българска сбирка Bułgarska kolekcja.

Po upadku rządu Stefana Stambołowa, Madżarow stał się jednym z wiodących polityków Partii Narodowej. W 1894 po raz pierwszy objął stanowisko ministerialne stając na czele resortu budownictwa publicznego, dróg i komunikacji w rządzie Konstantina Stoiłowa. Po dymisji rządu w 1899 poświęcił się działalności publicystycznej pisząc do czasopisma Мир Pokój.

W roku 1913 na krótko objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych w rządzie Stojana Danewa, a następnie wyjechał do Londynu, gdzie objął stanowisko ambasadora Bułgarii w Wielkiej Brytanii, był jednym z sygnatariuszy traktatu londyńskiego. W latach 1914-1915 kierował ambasadą bułgarską w Rosji. W 1915 powrócił do kraju. W czasie I wojny światowej był przeciwnikiem zaangażowania się Bułgarii w działania wojenne.

Po zakończeniu wojny objął stanowisko ministra wojny w rządzie Teodora Teodorowa, a następnie ministra spraw zagranicznych i wyznań religijnych w rządzie Aleksandra Stambolijskiego. Był sygnatariuszem upokarzającego dla Bułgarii traktatu w Neuilly-sur-Seine. Sprzeciwiając się polityce Stambolijskiego, Madżarow próbował jednoczyć środowiska opozycyjne. Oskarżony o działalność antypaństwową został aresztowany w 1922 i osadzony w więzieniu w Szumenie. W 1931 powrócił do aktywnej działalności politycznej, współpracując przy tworzeniu Porozumienia Demokratycznego. Przez ostatnie lata życia skupiał się na działalności publicystycznej, pisząc do czasopism: Българска мисъл Myśl bułgarska, Демократически преглед Przegląd demokratyczny i Златорог Zlatorog.

Ciężko ranny 10 stycznia 1944 w czasie bombardowania Sofii przez samoloty amerykańskie, zmarł 13 dni później. W czasie nalotu zginęła także żona Madżarowa, jego córka, synowa i wnuk. W 1968 ukazały się wspomnienia Madżarowa, opracowane przez jego sekretarza Weselina Andrejewa.

Był żonaty żona Marija z d. Bobczewa 1861-1944), miał czworo dzieci. Jedna z ulic Sofii nosi imię Michaiła Madżarowa.

                                     

2. Publikacje

  • 1929: На Божи гроб преди 60 години и днес
  • 1968: Спомени 1854-1889
  • 1925: Източна Румелия
  • 1927: Последните години на К. Стоилов
  • 1923: Защо ме съдят
  • 1936: От самовластие към свобода и законност
  • 1932: Дипломатическата подготовка на нашите войни